Hey allen
Nu effe met wat meer tijd....
Zoals reeds vermeld een dagje echte rust, dus geen enkele km met rugzak!
Vooraf, het gaat me "nog steeds" best goed in dit alles.
Vorige week had ik wel één à twee dagen dat ik met mijn gedachten in mijn verleden (relatieperikelen) vertoefde.
Daar loop je dan mee rond hé, met al die vragen, het gedane, het gebeurde....
Het voelde niet als goed aan maar ik ben ervan overtuigd dat het goed is om even ondergedompeld te zijn in dit alles.
Het zingen gaat dan niet lekker, het denken overheerst, sluipt een beetje in alles.
Maar zoals gezegd, één à twee dagen!
De gebeurtenissen vullen mijn denken (en hart) en weten alles te verdringen wat niet heden is............ da's een formidabel ding!
Voor de rest.... ach een beetje van alles hé, zoals iedere pelgrim wel weet.
Soms is er geen slaping te vinden.. zat ik daar in een dorp, een dorp verder of...
Dan riskeer ik ergens waar het reeds volzet is, of het kan met mijn tentje, en ja... kan bijna altijd.
Blijkt dat het Engelsen zijn, en de tuin heeft zelfs een kandelaar, de kinderen helpen me met het opzetten van de tent, het eten verloopt heel stijlvol.... net of ik eventjes gast ben in een kasteel.
En dit dan voor een pelgrim?
Dit laat ik dan even toe, na een week of zoiets van eten vinden uit blik, steeds maar sardienen of tonijn......daarna overuigd zuinig den toer op.
De fietsende postman van vorig bericht is een toffe man.
Een kerel die Nederland ontvlucht is omdat het allemaal zo snel gaat, je moet passen in hokjes.
Hij beweert dat je in Frankrijk kan leven zoals je echt bent, dat men je gerust laat, dat je kan leven met allen mits een mooi respect te behouden...... allemaal mooi!
Maar hij heeft het niet breed, geen uitkering en leeft hier van alle klussen die hij maar kan aannemen..... voor deze reis heeft hij een hele periode moeten sparen!!!
Meermaals gaan de gesprekken over de natuur, relaties, het aanvoelen van, geloven in, de comsumptiemaatschappij.... het "te veel"!
Dick heet die kerel en hij ging oorspronkelijk te voet de tocht maken maar kreeg net voor hij vertrok te maken met hielspoor.
Ja.... hij was er nog niet goed van.... had het zo graag allemaal langzaam willen ondergaan.
Kan ik me heeeeeel goed voorstellen.
Toen ik ergens geen slaping vond, trok ik door naar het volgende dorp, dan nog 2 km buiten mijn route.
Doch in het extra dorp zocht ik de schaduwkant van de straat op, ik sprak een mevrouw aan waarom ik de andere kant verkoos.
En zo vertelde ik dat ik van plan was om naar de camping te gaan.... maar bleek aldus haar gesloten.
Amaai..... met een kletsnatte rug (is al weken zo) en 25 km in de benen leek het niet evident om verder te trekken.
Mevrouw zei dat ik met haar mee kon maar dat haar man zeer moe is..... maar we zullen zien zei ze.
En ja, terug meer dan welkom, direct kersen vanuit de tuin, fris water met siroop, lekker buiten in de schaduw bekomen, daarna een douche, enige kleren wassen.
Ik mocht terug slapen op een kamer, in een mooi huis waarin vroeger een school was.
Mevrouw was 82 jaar maar wat een kranig mens, wat een vivantie, ze bewoog met een snelheid van een frisse twintiger.
Haar man had problemen met zijn hart en zat veelvuldig te blazen... ze kon er blijkbaar niet goed tegen dat hij steeds maar moe was.
Die avond een lekkere maaltijd en soep met groenten vauit hun tuin, wat wil een mens nog meer?
De Mevrouw had een boontje voor me, ze wilde weten waarom ik het doe, of ik gelovig ben, waarom....
Ik legde haar uit dat mijn Camino voor mij een mengeling is van .... dat ik van de natuur hou, dat dit iets zo groots voor me is, mijn scheiding, dat ik hou van mensen ontmoeten zoals haar, dat ze dit doet "zo maar", dat ze (en anderen) vertoeft in mijn hart, dat ze meermaals mag mee wandelen met mij, dat ik soms in een kerk(je) vertoef.. een moment van stilte, van sereniteit.....kan ik mijn moeder aanvoelen in dit alles, dat ik denk in dit alles, aan mijn familie, mijn verbroken relaties, aan haar en andere mooie ontmoetingen, wat ik met mijn leven aanvangen wil.....
Maar vooral zeg ik haar dat dankzij dit alles, deze mooie ontmoetingen met natuur en mens.......... La Vie est Belle Madame, c'est belle...... ça c'est mon camino!
Yups we waren beiden ontroerd.
Enz...
Op een keer zocht ik terug slaping, ergens een bordje.... chez Françoise pour le Pèlerin.
Allé, ik daar naar toe... bleek dat Marcel alles regelde... ik mocht na enig overleg kamperen: is zuiniger en hou van het buiten slapen.
Mevrouw had een meditatieruimte waardoor we samen even gemediteerd hebben.
Het ging moeilijk, de houding en ik was moe......
Marcel praatte ronduit over van alles, het was een huis .........
Marcel ging het eten maken, pasta bolognaise.....nou Marcel heeft twee dozen open gedraaid (saus en het dessert..... geconserveerd fruit).
Maar hoe later op den dag hoe zatter Marcel kwam.
Tegen dat we moesten eten zei hij steeds maar hetzelfde,samen met een andere pelgrim!
Hij zwierde zowat met de pasta, zei dat alles voor ons was, dat hij reeds gegeten had, begon dan plots ook mee te eten............
Moet allemaal kunnen, en had een formidabele lieve hond, wilde steeds maar spelen en was zowat vanaf de éérste minuut dicht bij me.
Enz......
En ja, weet je nog.... die ex-kolonel waar ik mocht slapen.
Op een keer zat hij bij onze Koningin Paella om naar de Elisabethwedsrijd te kijken en zijn vrouw kwam naast hem zitten maar mocht niet van de politie daar dit niet voorzien was.
Waar een pelgrim vertoeven mag hé!!
Straks ga ik even bij een podologe om mijn voeten te laten zien.
Heb niet "één" maar reeds vier eksterogen op mijn linker voet ter hoogte van mijn bal.
Zoals ik reeds weet heeft dit te maken met te veel druk op steeds maar dezelfde plaats.
Steunzolen zijn de oplossing.......... doch ik heb er..... jawel, die nieuwe!?
Ik heb even gebeld naar mijn dokter en adviseert toch van even die podologe op te zoeken, wie weet een kleine aanpassing of zoiets..... wordt vervolgd.
Nu ja, het is hier een gîte met alles erop en eraan, een wasmachine, ingerichte keuken, enz......
Als het moet blijf ik hier nog even!!
Voor de rest nog wat foto's omtrent hetgeen zonet geschreven en ander moois.
Warme groetjes
Den Dirk
==> Ondertussen naar de podologe geweest en de 4 eksterogen zijn verwijderd d.m.v. een boor. Heel goed gedaan en ik voel geen enkele pijn. Morgen denk ik van terug kalm te beginnen wandelen. Doei!
