Hallo mijn beste
Vooral, het gaat me goed.
Nu aan het computeren op een Apple van een man, koppel dat huizen verhuurt..... en ik mag zomaar gebruik maken van één van hun computers.
Het is maar dat er op den buiten niks te vinden is.
Het blijft zo dat "en campagne" weinig te vinden is, met moeite een boulangerie laat staan een internetcafé?
Doch ik verkies dit mooie stille landschap.
Nog een goeie dag stappen en ik kom aan in Vézelay, doch in Vézelay is er ook geen internetmogelijkheid.
En daar het hier "Jolie" is en met deze mogelijkheden, internet, een winkel en zelfs een café...... verpoos ik hier even.
Vandaar blijf ik hier twee of drie nachten...... we zien wel, het regent, enz....
Alsook loger ik op een kleine camping municipale, en dit als enige!
Mijn achillespees kan ik rustig houden, mijn eksteroog of zoiets onderaan mijn voet is ook te temperen.
Anders voel ik me sterk, nog geen enkele dag was mijn moraal onder niveau!
In het wandelen heb ik al een man (Duitser) ontmoet die wandelt vanuit Reims naar Vézelay....... doch hij heeft moeten opgeven.
Pijn in de buurt van zijn knie.
Fijne gast, goeie gesprekken gehad, het gevoel dat we op vele vlakken op dezelfde golflengte zaten.
Maar dit is dan ook de Camino, van dingen intens genieten...... maar ze ook mooi weten te lossen!!!
Ja voor hem was het anders, hij had een jaar naar zijn mini Camino toegeleefd.... en dan moeten opgeven...... je moest hem zien bij het overleggen met zichzelve !!
Het is en zal zo zijn...... leren in dit alles.
Het is daarna dan even wennen, maar ik constateer dat ik snel met mijn beide voeten op de grond sta.
Ik wandel dan terug, ruik, kijk, zing ....... geniet!
Het is mooi te constateren dat ik luisteren kan naar mijn lichaam, ik voel me dan sterk dat ik kan luisteren naar mijn zwakheden...... dat ik wandel wat mijn lichaam toelaat, dat ik het niet echt laat escaleren.
Het is voelen dat dit alles een geschenk is, ik weet nu reeds dat dit mijn juiste weg is.
Heb ik geluk dat ik de natuur aanvoelen kan als die grootse genezer....... soms ben ik ontroerend dankbaar dat ik rondlopen mag met moeders en vaders genen........Thanks Paps en Mams !!
Vanuit Poterre ontmoete ik een Schot die vanuit Schotland op weg is naar Compostela, een man van 67 jaar.
Het is zijn vijfde maal, maar voorheen steeds vanuit Vézelay, Le Puy, St. Jean Pied Le port.
Hij gooit ieder jaar zijn materiaal weg en zegt nu terug dat dit de laatste maal is.... en steeds staat hij er het volgende jaar terug.
Nu opnieuw zegt hij: het is de laatste maal.
In het wandelen had hij hetzelfde tempo als ik..... doch hij wandelt steeds maar door.... Dus ik moest hem langzaam laten gaan omdat ik met regelmaat even stop om te luisteren, het landschap in me op te nemen, even te stretchen, juist te ademen in het stretchen, het gericht ontspannen, met aandacht te zijn in dit alles.
Vandaar liet ik hem........gaan.
Doch in de stad passeerde hij me en zochten we samen een slaapplaats.
Samen gegeten, Leffe gedronken en de volgende morgen elk onze richting uitgegaan..... wie weet waar ik hem weer ontmoet..... zo gaat dat!
Mogelijks een 't wat ongestructureerd geschreven maar .... met enige druk alhier!
En ik zou zoooooo veel kunnen schrijven maar, mijn hoofd en hart is er vol van en da's mooi zo!!
Met warme groet aan allen
