Hey allen
Eindelijk hé, iets op den blog..............maar op den buiten is er met moeite een bakker..... laat staan enige andere "Commerce".
En zoals straks te lezen, "ma langue Française" is een ietsje beter dan mijn Chinees..... maar bij wijze van grap speel ik graag met het Frans!!!
Mijn dagboek hier gaan neerpennen lijkt me onmogelijk en daar heb ik ook geen zin in, maar laat ik maar wat mooie, leuke of andere belangrijke flarden neerpennen, uit het hoofd weliswaar!!
Zoals..........
De nieuwe start bleek alvast een veel betere te zijn.
Ronse - Bon Secours was er ééntje via de grote weg, ik wilde enigszins het gevoel hebben al weg te zijn... vooral na mijn valse start.
Het is best al boeiend geweest, ontmoetingen met de natuur.... enkel de vele bezige insecten die hoorbaar zijn, het zowat oneindige "gezoem" zeg maar.
De intense groene kleuren, prachtige lichtinvallen, de geuren.
En die ontmoetingen dan............
Na een dagje of twee werd ik het best allemaal wat gewoon, wat "gewoon" mag wezen.
En zo gaat het maar verder, die eerste dag gelogeerd in een hotel....te duur en niet overeenstemmende met mijn natuurlijke gevoel.
Daarna volgden overnachtingen op allerlei plaatsen: op een camping, in de tuin van een burgemeester, achter de kerk, op gemeenteterreinen, op voetbalvelden en één maal in "une chambre d'hôte"...... nu in een hotelletje in Reims.
Het is in de tent slapen met lange broek en kousen aan.....of laat ik zeggen volledig in wandeluitrusting behalve de schoenen dan!
Het wassen, soms enkel met het dauwwater...de krachten van de nacht gebundeld in die dauw...........daar hou ik van!!
In de avond meermaals buiten met enkel een emmer koud water.
Als ik bv in een chambre d'hôte ben dan verandert dit al snel in een was- en droogsalon.......zelfs de tent wordt wat proper gemaakt, kleren wassen en dan zoeken hoe alles te drogen, stoelen ondersteunen de tent, enz, enz.......
Maar ik heb geluk, ik heb al mooie ontmoetingen gehad, zing met regelmaat tijdens het wandelen, kan het alléén zijn lekker verdragen, het weer zit mee....
Die ontmoetingen zijn soms bijzonder, zoals een oudere Dame die een cafe had, echt, echt uit die vervlogen dagen.
Maar de Mevrouw was erg triest, ze voelde zich zo eenzaam.....
Haar cafe was eigenlijk dicht en ze zat er maar.....
Ze had niemand in dit kleine dorp, haar man was lang geleden overleden, ze hadden geen kinderen, haar hondje "was" haar haar trouwe metgezel.... het hondje had 14 jaar steeds aan haar zeide vertoefd..............maar was recent overleden.
Ze weende een 't wat....
Ze was er het hart van in, ze vertelde me dat ze nog met moeite at, ze liep er bij als......ja als wat hé?
Niemand in het dorp leek haar te begrijpen, ze dacht er aan om zich van kant te maken............ ik was getroffen door haar verhaal...............maar luisterde en luisterde.
Ze voelde zich wat begrepen, trakteerde me, was dankbaar............ ze nam mijn handen met beide handen vast, ze had zachte handen voor haar +70 jaar....en dat zei ik haar ook.
Ik terug naar de camping met haar verhaal zig-zaggend in mijn hoofd....proberen slaap te vatten..... ik beloofde haar een kaart te verzenden op het einde van mijn onderweg zijn.
Maar ik bezoek haar alvast nog eens!
En zo schuiven de dagen, steeds vertoef ik in kleine dorpjes waar met moeite een bakkertje te vinden is.
Maar je voelt aan dat de mensen behulpzaam zijn, dat er bij tegenslag steeds een oplossing in wording is, hoe iets negatiefs in iets positiefs resulteren kan!!
Ik zit in mijn dagboek te schrijven in een bijzonder kerkje, ik logeer op een slecht hobbelig terreintje met een drassige ondergrond van aarde met uitwerpselen van één of andere bok... daar is hij weer!!
Ik eet die avond, zoals meermaals, enkel een wat oud brood met wat kaas...... bij luxe heb ik wat groenten of fruit!
Een Mevrouw, de gebuur zeg maar, komt de kerk sluiten.
Als ze terugkomt zegt ze dat ze me wil laten schrijven.
Als ze terugkomt doe ik mijn gebruikelijke verhaal, van waar, naar waar enz....
Tot twee maal toe gaat ze terug naar binnen om documentatie te gaan zoeken waar ik later zou kunnen slapen.
Ze gaat terug naar binnen en komt terug met een chocoladecake uit haar vriezer.
Ik neem haar dicht bij me om een foto te nemen, ze wil zowat niet... niet zoals ze er uit ziet.
Maar ik vind ze net "zo echt", best "puur" op deze manier.
Voor ze het goed en wel beseft, plakt ze op mijn digitale wonder.
Deze gebeurtenissen weten mijn hart te vullen, koester ik vooral!
Mensen die zo weinig hebben, helpen en schenken zo maar....!?
Het zijn gedachten waar ik verschillende malen mee afsluit in mijn dagboek.
Dan schrijf ik "met deze gedachte sluit ik af.............wetende dat ze opent".
Aan jullie.....
Met de gezondheid, zoals iedere "Pèlerin"..... zoals nog één verwarmende gebeurtenis.......die éérste warme dagen......
Ik had twee onderbroeken mede, ééntje in het katoen een andere in echte schapenwol.
Ik had dra den indruk dat het schaap precies met luizen moet gezeten hebben... door de warmte bleek "mon interieur" snel te gaan jeuken, net of "Le Mouton" veranderde in "une ferme bok".... alsook qua afmetingen..... ons moeder zou zeggen "katoen" is het beste!
Na twee dagen was ik ergens aan het poseren op een militair kerkhof...... en oneerbiedwaardig moest de broek naar beneden "mon konte est un peu flambé".
Een plak callendulla verdween richting mijn donkerste kamer, het leek bijna te sissen...............maar geloof me, het is een "gouden" zalfje.
De dagen erop van het zelfde, maar het liep gesmeerd zou ik zeggen.
Maintenant tout va bien, "le bok et mon konte sont de grands amis" !
Voor de rest moet ik opletten voor mijn rechterachillespees, wat pijnlijk en een beetje buiten proportie........... tendinitties....
Het is een uitdaging om dan bv. een volledige dag langzaam, langzaam te wandelen.
Het is me reeds gelukt, maar soms ben ik bang dat het me parten gaat spelen, dat het stevig zal dwarsbomen.... maar ik probeer alvast te genieten en een einddoel te leren loslaten.
Ik heb zonet gesproken met een zeer behulpzame man in Reims, allerlei informatie gekregen, zonet een koffietje gedronken, enz......
Ik kan van Reims naar Vezelay wandelen via een veel kortere weg dan de GR654..... doch ik heb zonet beslist dat ik de GR ga volgen.
Waarom, ach.... het is zoveel mooier en rustiger.
Ik heb ondertussen ondervonden dat die natuur "ma grande médecine" is.
Dus ik prefereer nog even den totalen buiten in plaats van de rustige autowegen.
We zien wel bij bv. slecht weer wat het worden zal.... meer autowegen, enz.....
En ja, het materiaal doet het goed, maar soms gek hoor..... in de morgen de vele slakken verwijderen op de tent, op mijn rugzak, steeds nat de tent opbergen, zorgen dat ze niet te lang nat opgeborgen blijft, het is een nieuw leven.....
Voor de rest is alles steeds een verrassing, niet weten waar ik slaap, behulpzame burgemeesters die me iets aanbieden, iets voorstellen.... het is mooi.... allemaal periodes op mijn Camino!!!!
Voilla, lieve vrienden..... nu wil ik nog even genieten "à la Reims".
En ja, gisteren waren den Eddy en Manuel alhier.... mijn collega's van mijn vorig werk.
En gisteravond waren mijn zuster en haar man hier..... en straks samen gaan eten.
Het is best leuk, maar ook steeds terug een beetje afscheid nemen.......
En zomaar wat foto's
Met warme knuf
Den Dirk
